Centrum Kultury i Sztuki im. Ady Sari w Starym Sączu zaprasza dzieci w wieku szkolnym do udziału w zajęciach plastycznych Jak się garnki lepi, prowadzonych przez garncarza pana Jana Wilusza.
Organizujemy dla was te zajęcia, aby dzięki nim osiągnąć efekt wzmocnienia związków emocjonalnych z lokalnym środowiskiem i jego tradycją, a także rozwijać waszą artystyczną aktywność. Chcielibyśmy również promować ginący zawód: garncarza, niegdyś bardzo popularny w naszym mieście, słynącym z wyrobów tego rzemiosła. Uczestnicy zajęć dowiedzą się, co kryje glina? Zapoznają się w bezpośrednim działaniu z najstarszym materiałem plastycznym, jakim jest glina. Dowiedzą się o technikach garncarskich. Poznają narzędzia garncarskie i proces powstawania wyrobów glinianych. W profesjonalnym warsztacie „Mistrza Jana”, który garncarskiego rzemiosła nauczył się od ojca i odziedziczył po nim pracownię wraz z wyposażeniem, będą samodzielnie kręcić garncarskie koło i lepić z gliny.Skontaktujcie się z nami: Centrum Kultury i Sztuki im. Ady Sari, Stary Sącz, Rynek 5, tel. (018) 4461641, 4472482, 4472483, www.ckis.stary.sacz.pl
Dobrze wiedzieć:
Garncarstwo - rękodzielniczy wyrób ceramicznych naczyń i przedmiotów codziennego użytku - jest jednym z najstarszych rzemiosł w dziejach ludzkości, znane od neolitu - młodszej epoki kamienia. Na ziemiach polskich naczynia gliniane pojawiły się wraz z ludami rolniczymi posiadającymi umiejętność ich wytwarzania. Głównym surowcem do wytwarzania naczyń była glina, stosowano także domieszki mineralne (piasek, tłuczeń), wzmacniające konstrukcję. Lepiono je ręcznie z wałków glinianych, a w latach późniejszych toczono na wolnoobrotowym kole garncarskim, które wśród plemion słowiańskich pojawiło się w VII wieku. Po wysuszeniu naczynia były wypalane w ognisku, a w latach późniejszych w specjalnych piecach garncarskich, częściowo zakopanych w ziemię, przeważnie dwukomorowe.Koło garncarskie składa się z dwóch tarczy umieszczonych na pionowej osi. Garncarz wprowadza je w ruch obrotowy, siedząc na ławie i nogami popychając dolną, większą tarczę. Do wyrobu naczynia potrzebna jest bryła gliny wymieszanej z wodą, ugnieciona jak ciasto, którą przykleja się do górnej tarczy koła, a następnie, cały czas obracając kołem, zwilżonymi w wodzie rękoma wydłuża i zaokrągla, po czym kciukami wygniata w środku otwór, formuje dno i „wyciąga” ścianki naczynia. Po wymodelowaniu i ewentualnym zdobieniu rytem gotowe naczynie odcina się drutem od koła. Następnie następuje powolne suszenie, a po wyschnięciu wypalanie w piecu garncarskim przez kilkanaście godzin w temperaturze około tysiąca stopni Celsjusza.
